به کجا...

نفحات امیرخانیه

bekoja — Sun, 28 Aug 2011 16:22:00 GMT

سلام

به هیچ‌وجه مطلب جدیدی نیست، لااقل نیاز به یکی دوبار ویراست هم دارد و حداقل چهار یا پنج موضع بایست بازنویسی شود که اصلا منظور نقد را نمی‌رساند.

جدید نیست اما خواستم در این وضعیت که همه دارند به آقا رضای امیرخانی ایراد می‌گیرند، من همان ایرادهای قبلی را که گرفته بودم، یک‌جایی بنویسم و بدان و آگاه باش(!) خواندنش چندان خالی از لطف هم نیست...

البته بعضی حرف‌های آقارضا، حرف‌های بدی نیست، اما مشخص است که وقتی خوب و بد را می‌آمیزی، دیگر نباید توقع داشته باشی که تر و خشک با هم نسوزد. آن هم در زمین سیاست(!) که خلایق نزده-رقصان‌اند...

و به‌خاطر همین هم بار گناه امیرخانی سنگین‌تر است و باید بیشتر از او گله‌مند بود. چرا که من‌بعد، این حرف‌های خوب به دلیل آنکه قبلا از زبان ساکت و مصر-بر-سکوتی چون امیرخانی بیرون آمده، ارزش‌شان را که از دست می‌دهند، هیچ... مدت‌ها هم زمین می‌مانند و باز اهلش باید بایستند تا کی دوباره فضا روشن شود و بشود این حرف‌ها را طرح کرد.

اصلا من نمی‌دانم ...

لا اله الا الله

برای خواندن مطلب روی تیترش کلیک بفرمایید.

زیاده گزاف است.

از حاشیه به متن

bekoja — Wed, 17 Aug 2011 03:50:00 GMT

برای آقا مرتضای عزیز

این بنده زیادی موضوعات را ساده می‌گیرم و گمان دارم همان‌قدر که مطلب در نوشتن ساده‌ست، در خواندن هم ساده‌ست!

حالی‌که عمرا این‌طور نیست و خلایق آن‌قدر گوششان از حرف خودشان و رفیقشان پر است که اصلا جایی برای شنیدن باقی نمی‌ماند و هرچه هست پاسخ است و نه تأمل.

خود این بنده هم گاهی به این بلیه دو-چهار می‌شوم و صرفا می‌افتم در پی پاسخ دادن...

اما این پست آزاد اندیشی که نوشتم صرفا تأملی بود بر آنچه عزیز شفیقی گفت و من شنیدم، و دو-روزی هم فکری شدم که حرف صحیح است یا سقیم و درست است و یا غلط...

تأملی کردم و آن مطلب کذا شد حاصل کار.

اما رفیق نیکو سیرتی که قبلا خاطره‌ی خوبی از گفتگو با او دارم اتفاقا این بنده را در این دهات دیجیتال پیدا کرده و بعد از یک سال خاطره‌ی آن مطلب را زنده کرده، هیچ! یک سری تأملات جدید هم به میان آورده که شنیدنش خالی از لطف نیست.

من به جواب دادن یا ندادن به این فرمایشات نمی‌اندیشم. و دوست‌تر می‌دارم که یک مدتی محض ادای آزاداندیشی هم که شده این فرمایشات روی این نیم‌چه بلاگ باشد. به‌زودی زمانی خواهد رسید و اگر عمری بود خواهم خواست تا چیزی برایش بنویسم و عرض و مقصودم را برایش روشن‌تر کنم.

و هو المستعان.

-----

برای دیدن ادامه‌ی مطلب، واضح است که باید روی تیتر کلیک بفرمایید.

در ستایش درد

bekoja — Mon, 15 Aug 2011 23:52:16 GMT

هو الشافی

من می‌اندیشم و البته این اندیشیدن، دکارتی نیست که بعدش «من هستم»ی در کار باشد. من می‌اندیشم یعنی می‌ترسم!

من هستم، بالاترین ترس برای من[=هستومند] چی‌ست؟ خب، ترس از نبودن! ترس از مردن! خیلی‌ها از مردن می‌ترسند و خیلی‌ها هم به استقبال مرگ[نه خودکشی] می‌روند این میان آن‌چه آدمی‌زاد را به اندیشه‌ی مرگ می‌اندازد، چیزی‌ست به نام درد[چیزهای دیگری هم هست اما این یکی بدجوری آدم را به یاد مرگ می‌اندازد].

خیلی قدیم‌ترها، زمانی که کتاب‌های روان‌پژوهی می‌خواندم، می‌گفتند یکی از راه‌های تسکین درد آنجاست که ذهن را از شهود درد، به سمت تحلیل و بررسی حصولی درد ببرید. یعنی از دردمند بپرسید دردش چه رنگی‌ست و چه سایزی‌ست و آیا در قوطی کنسرو، یا تشتک نوشابه جا می‌گیرد یا نه!

اما من ترجیح می‌دهم به ذات درد فکر کنم نه به عوارض خیالی‌اش. و به جای آن‌که خودم را سرگرم نقاشی یا حجم‌سازی از درد کنم، ببینم این خبر، دارد از چه چیزی حکایت می‌کند و این درد چه خبری می‌دهد.

اگر از اطبا بپرسند که درد نشانه‌ي چیست[؟] خواهند گفت: درد چه موضعی؟ و چه‌طور دردی؟ و بعد، آزمایشاتی خواهند نوشت از خون و دفع و عکس و سونوگرافی و الخ. تا بلکه بفهمند درد کلیه مثلا خبر از نفخ کلیه دارد یا از سنگ یا از عفونت.

اما خبر دیگری هم در کار است...

ذات درد، دارد خبر می‌دهد که خبری نیست! نه از نوشابه و نه از کنسرو. ذات درد خبر می‌دهد که مشکلی هست. مشکلی هست که دردی هست، اما نه مشکل جسمی، نه مشکل روحی...

ذات درد می‌گوید که ما همسایه‌ی مرگیم. و او نشانه‌ی آن است که زیاد نباید دل‌خوش به جسم و حیات و نَفَس باشیم، زیاد نباید دل ببندیم...

نمی‌دانم آیا کسی هست که درد را دوست داشته باشد یا نه، اما من دوستش دارم چرا که اگر هر از چندی یادآوری نکند که رفتنی‌ام، زیادی دل می‌بندم و بلندتر پرواز می‌کنم.

هم درد است و هم درمان و هم آغاز و هم پایان.

آزاد اندیشی فقط در ایران؟

bekoja — Sat, 13 Nov 2010 13:52:00 GMT

توضیح:

این مطلب شامل پاسخی‌ست به یک سوال-که چرا فقط در ایران آزاداندیشی هست- و چند نکته که معمولا در هر جلسه آزاد اندیشی یا قبل و بعد از آن مطرح می‌شوند.

ادامه‌ی مطلب

::مطلب در خبرنامه دانشجویان ایران::

شما احمقید!

bekoja — Sat, 13 Nov 2010 13:38:35 GMT

::مطلب حقیر روی خبرنامه::

افاضاتی در مزایای دانشجوی پولی

همین!

بوی پیرمرد

bekoja — Thu, 28 Oct 2010 12:39:00 GMT

پیرمرد را زیاد می‌دیدم. لااقل هروقت که برای خریدن کتاب راهی راسته‌ی انقلاب می‌شدم.

صورت غلط‌اندازی داشت و هر از چندی یک نقش دست چندم در یک فیلم یا سریال نصیبش می‌شد تا ادای پیران شاه‌دوست یا از فرنگ برگشته‌های متفرعن را در بیاورد.

در یک کافه یا چیزی شبیه آن کار می‌کرد، به عنوان مشتری جمع کن و آبدارچی یا گارسون یا ...

آنروز داشت از کافه برمیگشت و قالی‌چه‌ یا شاید سجاده‌اش زیر بغلش بود.

پسرک که به اسم صدایش زد، یکباره از جا پرید و در یک چشم بهم زدن در آغوش هم بودند. انگاری دود در فضا پیچیده بود...

جامع الآثار

bekoja — Sat, 25 Sep 2010 02:19:49 GMT

بسیاری بزرگواران در باب سوزاندن قرآن نکات باریک‌تر از مو گفتند.

اما یک نکته هست:

هر عملی، آثاری در دنیا دارد.

سوال حقیر این است، آیا قرآن‌سوزی بغیر از تاثیرات سیاسی و اجتماعی، اثری دارد یا نه؟

این فعل اثرش بیش از آثار اجتماعی یا سیاسی بوده، کسی هم که اعتراضی بدان نکرده یا نکند اذ آثار آن در دنیا(چه رسد به آخرت) در امان نیست.

حالا اگر کسی اعلام برائت علنی نکرده، تا دیر نشده شروع کند ورنه آتش این عمل دامن کسی را رها نخواهد کرد.

درباره حجاب

bekoja — Tue, 20 Jul 2010 02:16:00 GMT

آقای جباری پیرامون مساله‌ی حجاب در سایت رجا اظهار نظری کرده‌اند که مرور آنها خالی از لطف نیست، چه از جهت توجیه گفتار رئیس جمهور در باب حجاب؛ و چه از نظر زبان فلسفی‌شان.

ایشان فرموده‌اند که:: اساساً انسان گناهکار چون باطن گناه را نمی‌بیند، مرتکب گناه می‌شود. کیست که باطن «دروغ»، باطن «غیبت» و خلاصه باطن گناهان را ببیند و باز هم مرتکب گناه شود؟

وقتی ایمان به غیب یا همان ایمان به «غیبِ عالم» نباشد، طبیعتاً همه چیز مجاز می‌شود. اما نکته حائز اهمیت در جامعه ما این است که در طول سی سال گذشته قرار بود کسانی که ایمان به غیب دارند و به واقع نمایندگان غیب هستند، غیبِ عالم را نیز به عموم مردم نشان دهند. قرار بود اگر کسی ما مذهبی‌ها و به ظاهر متشرعین را می‌بیند، به یاد ملکوت و غیب بیفتد. اما آیا به‌راستی ما نمایندگان غیب هستیم؟ آیا یک فرد غیر مذهبی ما را می‌بیند، به یاد ملکوت می‌افتد؟ اگر اینگونه نیست (که نیست) پس چگونه انتظار داریم، دیگران (بی‌حجاب‌ها) سخن ما را و اوامر ما را بپذیرند؟ اگر ما خود غیبِ گناه و باطن معاصی را ندیده‌ایم (که ندیده‌ایم) چگونه است که انتظار داریم دیگران ببینند؟

ادعاهای مطرح شده در سطور بالا را مجددا بخوانید؛ این درست است که::

شناخت مراتب دارد؛

حق الیقین سبب می‌شود که (با شرایطی) صحیح العملی محقق شود؛ اما عکس قضیه صادق نیست؛ یعنی اگر به حق الیقین نرسیدی، در مورد موضوع متوقف باش!

در سی سال گذشته هم به جرات هیچکسی ادعای نمایش عالم غیب به عموم را نداشته است! اگر هم چنین ادعایی بوده و امثال جناب جباری باور کرده اند، باید در عقل خود شک کنند؛ چرا که اصولا نشنیده ایم که انبیا تماشاخانه‌ی غیب راه انداخته باشند و جعبه‌ی غیب نما یا پرده‌ی سینما در توبره داشته باشند؛ چه رسد به اولیاء!

ضمنا اگر بنا بود شخصی، صرفا با دیدن ظاهر یک متدین، از حضیض عالم نفسانی به مراتب عالی عرفانی عروج کند؛ که مشرکین دوران جاهلی بایست با دیدار صورت مبارک رسول اکرم؛ عارف کامل و فقیه بارع می‌شدند و خلاص! و دیگر چه جای ایراد بر اهل سنت که صحابه‌ی پیامبر را در حد معصوم می‌پندارند، حتی کسی که صرفا یکبار نبی اکرم را از دور دیده باشد!

و اما نکته‌ی دیگر اینکه اگر فرض جناب جباری آن باشد که کسی به بواطن امور آگاه نیست، خود ایشان هم به دلیل همین ناآگاهی نباید و نمی‌توانند حکم به توقف عملی یا تفکر در عملی دیگر را بدهند؛ ایشان بایست سکوت پیشه کنند تا بتوانند به بواطن امور دست یابند؛

ابلهی در تفرج صنع نوشته بود که برای عالم شدن به بواطن، نیازی به مراعات ظواهر نیست. مرحوم دکتر مددپور(ره) در هنر تکنولوژیک، بعد از رد این قول نوشته بودند که مثل این فرد مثل کسی‌ست که بدون تخته پرش و جهت پریدن بخواهد شرجه بزند!

آری جناب جباری، ظاهر از باطن جدا نیست؛ اصلا راه گذشتن از مراحل، عمل در ظاهر است(یا در ظاهر عمل است؟). ما به شریعت پایبند خواهیم بود و به طریقت نبی اکرم(ص) عمل خواهیم کرد تا به مصداق حدیث شریف "من عمل بما علم ورثه الله علم ما لا یعلم" درهای حقیقت برویمان باز شود.

همین.

بعد التحریر::

حقیر در مواردی با جناب جباری هم عقیده هستم و البته تا آنجا که در ذهن دارم کتاب "درباره شعر" و "پرسش از وجود" ایشان را خوانده‌ام. قصد جسارت هم نداشتم و علم لازم به جهت نقد عالمانه نیز در چنته ندارم؛ و البته نمی‌خواهم این نوشتار توهینی به جناب جباری یا همفکران ایشان باشد اما ایرادات آن بیشتر از همین یک قسمت-که نقل قول شد- بوده است.

فی المثل توصیه‌ای که در انتهای همان مقاله نموده‌اند، توصیه به "فهم" و "درک مفهوم" است نه "معنا و باطن" که این خود، در "دور" افتادن است. یعنی ایشان با توصیه به حق الیقین، نهایتا عمل را و اظهار نظر را توقیف کردند و در نهایت حکم به فهم مفهوم دادند نه درک باطن! پس اینهمه کی‌برد فرسایی از برای چه بوده؟ الله اعلم

ضمنا مرحوم آقای دکتر مددپور(ره) در کتاب یونانزدگی در عالم اسلامی؛ مطلبی مفصل درباره ظاهر و باطن دارند که بصورت اجمالی در رساله ارزشمند تکنولوژی و هنر تکنولوژیک هم آمده است. در چاپ قدیم دیدار فرهی هم موخره‌ای داشتند که راجع به همین موضوع در آن اشارات ظریفی آمده بود. اگر عمری بود برای روشن شدن ربط ظاهر و باطن، آن مطالب را در یک پست جداگانه خواهم آورد.

والسلام

سروش: بگذارید قابیل هابیل را بکشد

bekoja — Sun, 11 Jul 2010 09:43:30 GMT

هرکه نطقی می‌کند بالاخره میخواهد آنچه در چنته دارد را به زبان آرد(بگذریم از بحث زبان). اما عبدالکریم سروش فتوایی داده که خواندن آن شاید برای کسانی که این چهره‌ی خبیث را میشناسند خالی از فایده نباشد.

البته قبل تر باید راجع به چیزی به نام رشنفکری دینی؛ مطلبی عرض کنم.
روشنفکری دینی اصولا کارش اختلاف اندازی و مخمصه پردازی است. از آن جهت که نفس اماره را ملاک عمل آدمیان می‌گیرد و دین را صرفا مطیع نفس اماره فردی یا جمعی فرض می‌کند. از همین رو گاهی به لزوم سازگاری دین با عرف حکم میکند؛ گاهی به تبعیت رهبری از اهواء اقلیت و گاهی به نفسانی بودن دین و قرآن و گاهی به آزادی نفس اماره از فقه.
البته همواره دوست‌تر میدارد تا از اهواء ایشان تبعیت شود و این بدیهی‌ست چون نفس اماره از کسی(چه رهبر چه ولی و چه مردم) تبعیت نمی‌کند. همین!

وی در نامه ای که سعی داشته با آیت الله خامنه ای بنویسد از ایشان خواسته که جمهوریت را رها کرده چون آدم ابوالبشر نظاره‌گر نزاع هابیل و قابیل باشند و البته چون تاریخ هم وارونه نمی‌شود؛ قتل هابیل را بنگرند و رازدان تاریخ شوند!
بدیهی‌ست به زعم سروش قابیلان همان مدعیان ریاست‌اند که پس از انتخابات بر سر لعبت دولت به نزاع خواسته بودند و خواست قتل هابیل را داشتند.
البته این بار اولی نیست که شکست خوردگان از ملت و رفتگان از مملکت و دل‌بستگان به غرب و غربت حکم به فرونهادن جمهوریت و اسلامیت نظام میدهند.
البته بنده حکم به قابیل بودن کسی نمیکنم و طرف مقابلش را هابیل نمیدانم اما از این عبارات جز این چه میتوان برداشت کرد؟::

خوش تر آن است که مقام رهبری... با حوای خود آسوده زندگی‌کند و برادر کشی‌هابیل و قابیل را ببیند ‌و راز دان تاریخ شود.

فر-ریختگان، تنها بازمانده‌ی قدرت و ثروت

bekoja — Sat, 29 May 2010 11:22:28 GMT

نماینده‌ی شهر ما به آقای جاسبی علاقه دارد و البته این رای به فوریت جدید را هم امضا کرده بود؛ البته کاری به امضا کردن و نکردنش ندارم و فقط عرضم این است که این‌بار دیگر به او رای نمی‌دهم.

روزنامه‌ای برای دفتر او آمده بود و از قضا پای آن روزنامه به منزل ما کشید و البته با تعجب و تحکم پرسیدم این روزنامه را کی فرستاده؟ که مشخص شد قضیه کاملا اتفاقی بوده، بگذریم.

روزنامه‌ای هست به نام فرهیختگان ان جناب جاسبی‌ست. تیتر یک آنش ماره‌اش این بود که::

چه کسانی به وقف دانشگاه آزاد رنگ و بوی سیاسی دادند؟

حقیقتا من نمی‌دانم چه کسانی این کار بد و ناشایست را انجام دادند اما بررسی این تیتر، اعتبار ژورنالیسم متصل به جاسبی را روشن می‌کند.

یک) قضیه و حکم، رنگ و بو برنمی‌دارد. یعنی اینکه در جهان سوبژکتیو هرکسی می‌تواند به نحوی برداشت سیاسی یا اقتصادی یا اجتماعی از یک خبر داشته باشد و جلوی تحلیل را نمی‌شود گرفت.

دنیای ما دنیای سیاست است و هر عمل کلانی که صورت می‌گیرد باید به سیاست هم نظری داشته باشد و قطعا اگر وجهه‌ی سیاسی نداشته باشد، احمقانه خواهد بود.

دوم) جناب هاشمی که دانشگاه آزاد منتسب و منصوب به اوست یک فرد سیاسی هست یا نه؟ سید حسن خمینی چطور؟ اگر یک نگاه سرسری به دانشگاه آزاد و هیأت امنای آن بیندازید ملتفت می‌شوید که افراد آن بیش از آنکه اهل تدین باشند؛ معروف به سیاست‌ورزی هستند. حالا چه کسی به وقف و یا هر عمل دیگر هیأت امنا جنبه‌ی سیاسی می‌دهد؟

البته اگر جناب هاشمی و استاد اعظم؛ جناب جاسبی، از زمین سیاست کنار بروند و دست به سیاه و سفید سیاست نزنند شاید بتوان باور کرد که عملیاتشان در دانشگاه آزاد سیاسی نیست.

سوم) فر-ریختگان ایراد گرفته بود که خبرگزاری فارس اخبار مربوط به وقف و دانشگاه آزاد را در صفحه‌ی سیاسی کار می‌کند؛ البته همان شماره‌ی فرهیختگان هم مطالب مربوط به وقف را در صفحات سیاسی آورده بود و هلم جرا...